Το νησί

Μια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα νησί στο οποίο ζούσαν όλα τα συναισθήματα। Εκεί ζούσαν η Ευτυχία, η Λύπη, η Γνώση, η Αγάπη και όλα τα άλλα συναισθήματα।Μια μέρα έμαθαν ότι το νησί τους θα βούλιαζε και έτσι όλοι επισκεύασαν τις βάρκες τους και άρχισαν να φεύγουν।Η Αγάπη ήταν η μόνη που έμεινε πίσω. Ήθελε να αντέξει μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν το νησί άρχισε να βυθίζεται, η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια.Βλέπει τον Πλούτο που περνούσε με μια λαμπερή θαλαμηγό.Η Αγάπη τον ρωτάει: «Πλούτε, μπορείς να με πάρεις μαζί σου;»,«Όχι, δεν μπορώ» απάντησε ο Πλούτος. «Έχω ασήμι και χρυσάφι στο σκάφος μου και δεν υπάρχει χώρος για σένα».Η Αγάπη τότε αποφάσισε να ζητήσει βοήθεια από την Αλαζονεία που επίσης περνούσε από μπροστά της σε ένα πανέμορφο σκάφος.«Σε παρακαλώ βοήθησέ με» είπε η Αγάπη.«Δεν μπορώ να σε βοηθήσω Αγάπη. Είσαι μούσκεμα και θα μου χαλάσεις το όμορφο σκάφος μου» της απάντησε η Αλαζονεία.Η Λύπη ήταν πιο πέρα και έτσι η Αγάπη αποφάσισε να ζητήσει από αυτή βοήθεια.«Λύπη άφησέ με να έρθω μαζί σου».«Ω Αγάπη, είμαι τόσο λυπημένη που θέλω να μείνω μόνη μου» είπε η Λύπη.Η Ευτυχία πέρασε μπροστά από την Αγάπη αλλά και αυτή δεν της έδωσε σημασία. Ήταν τόσο ευτυχισμένη, που ούτε καν άκουσε την Αγάπη να ζητά βοήθεια.Ξαφνικά ακούστηκε μια φωνή:«Αγάπη, έλα προς τα εδώ! Θα σε πάρω εγώ μαζί μου!».Ήταν ένας πολύ ηλικιωμένος κύριος που η Αγάπη δεν γνώριζε, αλλά ήταν γεμάτη από τέτοια ευγνωμοσύνη, που ξέχασε να ρωτήσει το όνομά του.Όταν έφτασαν στην στεριά ο κύριος έφυγε και πήγε στο δρόμο του.Η Αγάπη γνωρίζοντας πόσα χρωστούσε στον κύριο που τη βοήθησε, ρώτησε την Γνώση:«Γνώση, ποιος με βοήθησε»;«Ο Χρόνος» της απάντησε η Γνώση.«Ο Χρόνος;;» ρώτησε η Αγάπη. «Γιατί με βοήθησε ο Χρόνος;»Τότε η Γνώση χαμογέλασε και με βαθιά σοφία της είπε:«Μόνο ο Χρόνος μπορεί να καταλάβειπόσο μεγάλη σημασία έχει η Αγάπη».

Μάνος Χατζιδάκις

Η νύχτα με τις μάσκες

Μια νύχτα,δρόμος πραγματικού ύπνου।Φωτεινός,ελεύθερος από την σκέψη και την λογική.

Η φωτεινότητα του συναισθήματος και η αποδοχή του είναι ,ορίζεται ως στόχος.

Προχωρώντας μέσα στο άπλετο φως της ενέργειας,προβάλλουν μάσκες।Μάσκες που ,λειτουργούν ως κάτοπτρα της ψυχής,του συναισθήματος।Το καλό,το κακό,η λύπη, η χαρά,η ματαιοδοξία,η αισιοδοξία,η πίστη, η μοιχεία,ο φόβος,το θάρρος γίνονται αποδεκτά μόνο διότι υπάρχουν,χωρίς την παρουσία της κοινωνικής λογικής των πρέπει।

Το βήμα προς την ελευθερία έγινε και η συνείδηση αφυπνίζεται μετά από αυτήν την νύχτα.

Τίποτα δεν είναι τυχαίο

Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν
είναι σαν να σβήνεις ένα κομμάτι από το
μέλλον.
<Γεώργιος Σεφέρης>

Πίστη

Αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει κλαίγοντας
κανείς δεν ξέρει να πει γιατί
κάποτε νομίζουν πως είναι οι χαμένες αγάπες
σαν και αυτές που μας βασανίζουνε τόσο
στην ακροθαλασσιά το καλοκαίρι με τα γραμμόφωνα.........
Προσκινώ
<< ΣΕΦΕΡΗΣ>>

τέχνη

Ποιος ο ορισμός της τέχνης; ούτε και εγώ μπορώ να δώσω απάντηση σε αυτό το ερώτημα।Κάθε μέρα ανακαλύπτω νέα πράγματα μέσα από την μικρή Χαρούλα που με οδηγεί και με τροφοδοτεί για να μπω μέσα μου και στην τέχνη.